"Goedemorgen dames en heren. Wat doen staat er op de agenda vandaag?"

"Oh, we spelen gewoon wat spelletjes!"

"Hè? Ik dacht dat de voorbereiding op een crisis vandaag op de agenda stond. En jullie vonden het gepast om wat spelletjes te gaan spelen...?"

"Jazeker!"

Naast kennis, procedures en wat analyse hebben we ook bepaalde vaardigheden nodig om een ​​crisis effectief te beheersen. Die vaardigheden zijn niet makkelijk aan te leren, want crises zijn (gelukkig) erg zeldzaam. We kunnen simulaties of scenario's gebruiken in plaats van echte noodsituaties. Maar om deel te nemen aan een volledig meeslepend scenario, moet je al over een bepaald vaardigheidsniveau beschikken. Als je die nog niet hebt, zal het scenario niet erg succesvol voor je zijn en alleen maar laten zien wat je nog niet kunt. Niet erg bevredigend.

En daar komen spelletjes om de hoek kijken - niet per se virtual reality.

Mensen spelen al spelletjes sinds voor de steentijd. We vinden ze vermakelijk, ongeacht tot welke cultuur of etnische groep we behoren. Sommige zijn gewoon leuk, andere helpen je fit te blijven of vaardigheden te oefenen. Oude Afrikaanse stammen speelden Bao om strategisch denken te oefenen. Sommige andere stammen leren hun jongeren vandaag de dag nog steeds de kunst van het jagen door middel van spelletjes. De Venetianen gebruikten hun spelletjes om mensen te leren wat goed en kwaad was.

Spelletjes helpen ons ontwikkelen. Naast dat ze leuk zijn, stellen ze ons in staat vaardigheden te oefenen die we anders niet zo gemakkelijk zouden kunnen verwerven, omdat echte situaties gevaarlijk of te zeldzaam kunnen zijn om effectief te zijn.

Omdat spelletjes leuk zijn om te spelen, blijven we ze herhalen en ontwikkelen we onze vaardigheden verder.

Spelletjes kunnen iets wat scenario's niet kunnen: je nieuwe vaardigheden laten verwerven. We hebben een paar omstandigheden nodig om je te laten focussen op die specifieke vaardigheden, en niets anders.

Ten eerste moeten we je uit je comfortzone halen. Mensen leren niet gemakkelijk als ze zich erg op hun gemak voelen, wat suggereert dat ze al weten wat ze gaan leren.

Ten tweede mogen we je niet laten terugvallen op bestaande (specialistische/technische) kennis. Als we je uitdagen met een probleem dat je kunt oplossen met behulp van je bestaande expertise, focus je je op het succesvolle resultaat van de uitdaging, niet op de vaardigheden die nodig zijn om dat te bereiken. Je rol in het spel zal anders moeten zijn dan in je dagelijkse werk.

We moeten je betrekken. Als het probleem niet interessant of de moeite waard is om op te lossen, behalen we geen resultaten.

Door een onbekende maar eenvoudige spelomgeving te creëren die generiek is en geen specialistische kennis vereist, elimineren we elke focus op "technische" oplossingen vanuit je eigen achtergrond. Dagelijkse oplossingen vanuit je expertise zijn dan niet meer van toepassing.

Mensen willen winnen. Wanneer we een element van competitie toevoegen, raken mensen betrokken en willen ze meedoen. Achteroverleunen leidt tot verlies. Niemand haakt af tijdens een spel. Daardoor mist niemand de leerdoelen.

Als de spelomgeving een beetje ongewoon is, beginnen deelnemers zich te verwonderen en vragen te stellen. We prikkelen je verbeelding. En wanneer je geest openstaat, introduceren we onze leerdoelen.

Spellen moeten leuk zijn. Ze kunnen interessante personages bevatten, verborgen grappen of onverwachte plotwendingen. Dezelfde elementen die een film de moeite waard maken. Door de spellen leuk en plezierig te maken, zorgen we ervoor dat je wilt meedoen. Mensen leren beter als ze plezier hebben in wat ze doen. Vaardigheden blijven langer hangen als mensen plezier hebben gehad tijdens het leren.

Het uit hun comfort zone (hun eigen vakgebied) verwijderen van hooggespecialiseerd personeel van een engineering bureau, en hen in een omgeving plaatsen waar ze de rol van hotelmanager vervullen, ondermijnt hun kennis over het oplossen van engineering problemen. Geweldig! We willen ze niet leren over engineering problemen (dat weten ze al), we willen dat ze de vaardigheden verwerven om een ​​noodsituatie te beheersen. Een hotel is een ideale omgeving: zonder de expertise te ontkennen die nodig is om een ​​succesvol hotel te runnen, heeft iedereen een algemeen beeld van wat een hotel is. Iedereen begrijpt dat als het hotel in brand staat, we moeten evacueren. Of toch niet? Een basale kennis van de spelomgeving is voldoende, aangezien de focus niet ligt op de complexe realiteit.

Door deelnemers in een zeer ongebruikelijke omgeving te plaatsen, worden ze nieuwsgierig: ze moeten een bedrijf leiden dat gespecialiseerd is in het kweken van koi karpers (sommige deelnemers hebben wel eens gehoord van een exemplaar dat op een veiling voor honderdduizenden euro's is verkocht, maar verder heeft niemand een idee). Dit zorgt ervoor dat deelnemers glimlachen en zich afvragen waar die branche nu eigenlijk voor staat. Ze zijn leergierig en nemen de verborgen spelinhoud in zich op. Het spel eindigt met een onverwachte cliffhanger, waardoor ze openstaan ​​voor de evaluatie die kort daarna volgt.

Door middel van kaartjes leren de deelnemers snel welke rollen ze gaan spelen. Door zorgvuldig gedoseerde hoeveelheden informatie aan de groep toe te voegen (puzzelstukjes), zorgen we ervoor dat iedereen precies weet wat hij of zij moet weten - en niets meer. Die stukjes hoeven niet per se bij elkaar te passen, maar kunnen verwarrend, onvolledig of tegenstrijdig zijn.

Iedereen krijgt een persoonlijk doel. Het behalen van dit doel wordt aan het einde van het spel beloond. Competitie speelt hierbij een rol: de individuele doelen kunnen elkaar uitsluiten of niet aansluiten bij het overkoepelende teamdoel. Dit leert teams dat er (verborgen) persoonlijke of afdelingsbelangen kunnen spelen die het teamsucces belemmeren.

Verschillende standpunten en selectieve toegang tot informatie benadrukken het belang van situationeel bewustzijn binnen het team. Verschillende afdelingsdoelen vereisen dat de teamleider zijn team op één lijn brengt door middel van briefings.

Het beperken van de tijd die teams hebben om oplossingen te bedenken, simuleert de tijdsdruk die tijdens noodsituaties wordt ervaren, waardoor de noodzaak van een gestructureerde aanpak wordt benadrukt.

Het uitdelen van updates traint teams om met onverwachte situaties om te gaan en laat teamleiders oefenen in het sturen van hun teams in een andere richting, het vinden van nieuwe informatie of het in twijfel trekken van bestaande informatie voordat ze verdergaan.

Het verschuiven van de focus naar een andere speler betrekt het hele team en geeft iedereen de kans om zijn of haar rol te spelen.

Aan het einde van een goed ontworpen spel heeft de deelnemer zijn nieuw verworven vaardigheid eigen gemaakt en is hij klaar om deze in de praktijk te brengen. Omdat hij heeft gevoeld en ervaren wat wel en niet werkte, zal hij het als zijn eigen vaardigheid beschouwen. Dit staat haaks op een trainer die je vertelt wat je moet doen. Verteld worden door een (vermeende) autoriteit, zoals een trainer, kan scepsis, weerstand of aarzeling oproepen. Door mensen nieuwe vaardigheden te laten ervaren tijdens een spel, wordt dit obstakel overwonnen.

Wat is dan het verschil tussen een tabletop-scenario en een managementgame?

Een tabletop-scenario bereidt organisaties voor op zeer realistische en bedrijfsspecifieke scenario's. Het stelt teamleden in staat na te denken over welke beslissingen ze in welke situaties moeten nemen en met welke gevolgen ze rekening moeten houden.

Spellen richten zich niet op een bedrijfsspecifiek risico of de gevolgen daarvan. Ze richten zich op het ontwikkelen van individuele of teamvaardigheden. Eenmaal verworven in het spel, kunnen deze vaardigheden worden gebruikt in tabletop-spellen of meeslepende scenario's – en natuurlijk wanneer het er in het echt op aankomt.

Wanna Play (1)?

 (1) Chucky in Childsplay, 1988